Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΖΥΡΙΧΗΣ ΚΑΙ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

 

Για να δούμε τι θα μας συμβεί στο μέλλον ας θυμηθούμε τι έγινε στο παρελθόν.
Η συμφωνία της Ζυρίχης και Λονδίνου μας οδήγησαν μετά από 15 χρόνια στην κατοχή της μισής Κύπρου.
Αυτά που κάνει σήμερα η κυβέρνηση και η στήριξη που της δίνουν τα κυβερνητικά ΜΜΕ και τα τα παπαγαλάκια τους θα μας οδηγήσουν μετά από 15 χρόνια στο να χάσουμε το μισό Αιγαίο.

Ας θυμηθούμε λοιπόν.

Οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου υπογράφηκαν τον Φεβρουάριο του 1959, με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και υπουργό Εξωτερικών τον Ευάγγελο Αβέρωφ.

Πώς παρουσίασαν τότε οι ελληνικές εφημερίδες την αποδοχή της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης, και την εμφάνισαν ως διπλωματική επιτυχία της κυβέρνησης.

Βρήκα ήδη ένα σημαντικό αρχειακό τεκμήριο: η ίδια η Καθημερινή έχει δημοσιεύσει αναδρομικά πρωτοσέλιδα του Φεβρουαρίου 1959.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Βρήκα μια ιδιαίτερα χρήσιμη πηγή: τη μεταπτυχιακή διατριβή της Χριστίνας Μπεθάνη, του 2023, με τίτλο «Ο αντίκτυπος των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου στον ελλαδικό Τύπο», η οποία εξετάζει δέκα εφημερίδες της εποχής και παραθέτει συγκεκριμένα δημοσιεύματα.

Τα ευρήματά της επιβεβαιώνουν σε μεγάλο βαθμό αυτό το γεγονός.

Τι έγραφαν τότε οι εφημερίδες
1. Ακρόπολις
Εδώ έχουμε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα θριαμβολογίας.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1959, η εφημερίδα χαρακτήρισε τη συμφωνία:

«Νίκη του Έθνους»
Εγκωμίαζε τον Καραμανλή, αποδίδοντάς του την επιτυχία να αποκτήσει η Κύπρος την ανεξαρτησία της. Παρουσίαζε τη νίκη ως αποτέλεσμα τόσο του αγώνα των Κυπρίων όσο και της προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης επί τρία χρόνια.

Στις 25 Φεβρουαρίου, υποστήριζε ότι ο Καραμανλής πέτυχε το «μέγιστον δυνατόν» και ότι δεν μπορούσε να απαιτείται μια ιδανική λύση χωρίς να έχει προηγηθεί νίκη σε πόλεμο εναντίον της Βρετανίας και της Τουρκίας.

2. Καθημερινή
Η στάση της ήταν θετική, αλλά πιο συγκρατημένη.

Στις 11 Φεβρουαρίου 1959, υποστήριζε ότι η πραγματική ανεξαρτησία της Κύπρου θα εξαρτιόταν από τη σταθερότητα των σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας και της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Στις 20 Φεβρουαρίου, όμως, απέφυγε να πανηγυρίσει χωρίς επιφύλαξη. Ζήτησε ουσιαστικά να γίνει γνωστό το πλήρες περιεχόμενο των συμφωνιών πριν διατυπωθεί οριστική κρίση.

3. Βραδυνή
Η Βραδυνή επίσης υποστήριζε τη συμφωνία.

Στις 17 Φεβρουαρίου 1959, ενώ υπήρχαν αντιδράσεις του Μακαρίου και αβεβαιότητα για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων, παρουσίαζε αισιόδοξη εικόνα. Έγραφε ότι ο αρχηγός της ΕΟΚΑ επιδοκιμάζει την προώθηση της λύσης και ότι επικρατεί παλλαϊκός ενθουσιασμός στην Κύπρο.

Μάλιστα, ανέφερε ότι οι Ελληνοκύπριοι «ράβουν καινούργιες ελληνικές σημαίες».

4. Δεν ήταν όμως ολόκληρος ο Τύπος στην ίδια γραμμή
Αυτό έχει επίσης ιστορικό ενδιαφέρον.

Οι Εφημερίδες και η στάση τους.

Ακρόπολις

Επιδοκιμασία και θριαμβολογία

Καθημερινή

Θετική, με επιφυλάξεις

Βραδυνή

Θετική και αισιόδοξη

Εστία

Έντονη καταδίκη

Ελευθερία

Επικριτική

Αυγή

Έντονη καταδίκη

Έθνος

Επιφυλάξεις και αντιφάσεις

Μακεδονία

Επικριτική

Η διατριβή καταγράφει ότι στις 11 Φεβρουαρίου οι τρεις εφημερίδες συγκαταλέγονταν στα έντυπα που επιδοκίμαζαν τη συμφωνία.

5. Ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό στοιχείο
Η Εστία, στις 20 Φεβρουαρίου, ειρωνευόταν τη δήλωση του Καραμανλή ότι η Ελλάδα είχε πετύχει μία από τις σπουδαιότερες επιτυχίες της ιστορίας της.

Αντίθετα, η Ακρόπολις παρουσίαζε την ίδια συμφωνία ως «Νίκη του Έθνους».

Δηλαδή, για το ίδιο ιστορικό γεγονός, ο φιλοκυβερνητικός και ο αντιπολιτευόμενος Τύπος έδιναν εντελώς αντίθετη ερμηνεία.

Έχει ιδιαίτερη σημασία να εξετάσουμε όχι μόνο τους πανηγυρικούς τίτλους, αλλά και το πώς παρουσίαζαν οι εφημερίδες τη Συνθήκη Εγγυήσεως, δηλαδή την αναγνώριση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης, με δικαίωμα μονομερούς επέμβασης υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου IV.

Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο για να καταλάβουμε πώς παρουσιάστηκε στο ελληνικό κοινό μια συμφωνία που έδινε στην Τουρκία θεσμικό ρόλο στην Κύπρο.

οι εφημερίδες που υποστήριξαν τη συμφωνία, όπως η «Ακρόπολις», η «Καθημερινή» και η «Βραδυνή», παρουσίαζαν τη συμμετοχή της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης μέσα στο πλαίσιο μιας αναγκαίας διπλωματικής συμφωνίας, η οποία εξασφάλιζε την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Δεν ανέδειξαν όμως με την ίδια έμφαση τον κίνδυνο που έκρυβε για το μέλλον η αναγνώριση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης και η πρόβλεψη του μονομερούς δικαιώματος δράσης του άρθρου IV.

Η Ακρόπολις έφθασε να χαρακτηρίσει τη συμφωνία «Νίκη του Έθνους», ενώ η Καθημερινή κράτησε πιο επιφυλακτική στάση.

Τα αποτελέσματα τα είδαμε το 1974.
Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα ως μεγαλύτερη τραγωδία.

Υ.Γ. Συμφωνία Ζυρίχης: Μια από τις θλιβερότερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας

Η αλήθεια διά χειρός Βάσου Λυσσαρίδη

https://www.in.gr/2026/02/11/stories/symfonia-zyrixis-mia-apo-tis-thliveroteres-selides-tis-ellinikis-istorias/

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΜΟΥΡΙΑ

 

 

«Μουριά»: O Guardian για τον επίλογο του «τελευταίου φρούριου» των Εξαρχείων.

Guardian για τη Μουριά: To «τελευταίο οχυρό» έπεσε εξαιτίας του «εξευγενισμού» στα Εξάρχεια.

Πριν από  τον  Guardian σε  θυμάμαι  και  εγώ.   Το  1965   εγκαταστάθηκα και  στάθηκα  απέναντί  σου  στον  ιστορικό,  για  πολλούς  λόγους,   δρόμο  την  Χαριλάου  Τρικούπη. Στην σημαντική  αυτή  γωνία Χαριλάου  Τρικούπη  και  Καλλιδρομίου πέρασα τα  εφηβικά  μου  χρόνια μέχρι  το  1978  που  αποχαιρέτησα  την  γειτονιά των  ηρωικών  Εξαρχείων.

Στο  αριστερό  τραπεζάκι έξω  στο  πεζοδρόμιο  της  Χαριλάου  Τρικούπη,  όπως  φαίνεται  στην  φωτογραφία,  θυμάμαι  να  κάθεται  ο   πατέρας  μου  που  κάθε  πρωί  από  το  το  1970   που  πήρε  την  σύνταξή  του,  μέχρι  το  1972  και  να  πίνει  τον  καφέ  του διαβάζοντας,  λίγο  κρυφά, την  πρωινή  του  εφημερίδα. 

Έχε  γεια. 

Με ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο γλέντι, παρουσία δεκάδων κατοίκων και παλιών θαμώνων, ολοκληρώθηκε το βράδυ του Σαββάτου η ιστορία της «Μουριάς», του εμβληματικού καφενείου των Εξαρχείων, που κατέβασε ρολά έπειτα από 111 χρόνια λειτουργίας.

Το ιστορικό στέκι στη συμβολή των οδών Καλλιδρομίου και Χαριλάου Τρικούπη γέμισε για τελευταία φορά, σε μια βραδιά με μουσική, τραγούδια και έντονη συγκίνηση.

Το κλείσιμο της «Μουριάς» απασχόλησε και τον βρετανικό Guardian, ο οποίος αφιέρωσε εκτενές ρεπορτάζ στο ιστορικό καφενείο, συνδέοντας το τέλος του με τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στα Εξάρχεια, εξαιτίας της τουριστικής ανάπτυξης, της αύξησης των βραχυχρόνιων μισθώσεων και του εξευγενισμού της περιοχής.

Σε δημοσίευμα της 31ης Οκτωβρίου, με τίτλο «Το τελευταίο οχυρό: Ιστορικό καφενείο της Αθήνας κλείνει καθώς μια αντισυμβατική γειτονιά εξευγενίζεται», η δημοσιογράφος Helena Smith περιγράφει τη «Μουριά» ως έναν από τους τελευταίους χώρους που διατηρούσαν ζωντανό τον παραδοσιακό χαρακτήρα των Εξαρχείων.
Ο Guardian για τη «Μουριά» και την αλλαγή των Εξαρχείων
Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, το καφενείο δεν αποτελούσε απλώς ένα σημείο συνάντησης, αλλά έναν χώρο στενά συνδεδεμένο με την ιστορία της αθηναϊκής Αριστεράς, την πολιτική αμφισβήτηση και την καλλιτεχνική δημιουργία.

Στα τραπέζια του είχαν καθίσει επί δεκαετίες συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες, πολιτικοί, γιατροί, δικηγόροι και άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές αναζητήσεις.

Ο Guardian επισημαίνει ότι το τέλος της «Μουριάς» εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση εξαφάνισης των παραδοσιακών καφενείων από την Ελλάδα. Παρά τον πολλαπλασιασμό των σύγχρονων καταστημάτων καφέ, οι παλιοί χώροι κοινωνικής συναναστροφής περιορίζονται διαρκώς, τόσο στις μεγάλες πόλεις όσο και στην επαρχία.

Ειδικά στην περίπτωση των Εξαρχείων, ωστόσο, το δημοσίευμα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην πολιτική και κοινωνική διάσταση των αλλαγών.

Η εφημερίδα συνδέει την εξέλιξη αυτή και με τις αντιδράσεις για την κατασκευή του σταθμού του Μετρό στην πλατεία Εξαρχείων, σημειώνοντας ότι το έργο έχει περιορίσει τον διαθέσιμο δημόσιο χώρο συγκέντρωσης των κατοίκων, ενώ συνοδεύεται από αυξημένη αστυνομική παρουσία.

Στο ρεπορτάζ φιλοξενείται η άποψη του κοινωνιολόγου Νίκου Σουλιώτη, από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, ο οποίος θεωρεί ότι οι αλλαγές αυτές συνδέονται με την προσπάθεια μεταβολής της κοινωνικής και πολιτικής ταυτότητας της περιοχής.

Ο ίδιος χρησιμοποιεί την έννοια της «εκδικητικής πόλης», υποστηρίζοντας ότι οι κρατικές πολιτικές επιδιώκουν την επιβολή κοινωνικής πειθαρχίας και ελέγχου. Κατά την εκτίμησή του, οι κινητοποιήσεις για τη διάσωση της «Μουριάς» αποτελούν προσπάθεια υπεράσπισης της φυσιογνωμίας των Εξαρχείων και του καθιερωμένου τρόπου ζωής των κατοίκων τους.

Ιδιαίτερη θέση στο αφιέρωμα έχει η οικογένεια Βανά, η οποία διαχειριζόταν τη «Μουριά» τα τελευταία 44 χρόνια.

Ο Χρήστος Βανάς, πρώην σερβιτόρος, διατηρούσε μια καθημερινή συνήθεια που δεν είχε αλλάξει εδώ και δεκαετίες: βρισκόταν στο κατάστημα από τις 7 το πρωί, ανοίγοντας τις πόρτες του πριν ακόμη πιει τον πρώτο του καφέ.

Τα Σάββατα, όταν λειτουργούσε η λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου, ξεκινούσε ακόμη νωρίτερα. Όπως περιγράφει στον Guardian η κόρη του, Αρετή, από τις 5 το πρωί σέρβιρε τσίπουρο και άλλα ποτά στους εμπόρους και παραγωγούς που προετοιμάζονταν για τη δουλειά τους.

Η Αρετή Βανά περιγράφει με πικρία τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στη γειτονιά. Νέα καταστήματα με αγγλικές επιγραφές, ακίνητα που μετατρέπονται σε τουριστικά καταλύματα και χώροι που απευθύνονται ολοένα περισσότερο στους επισκέπτες έχουν, όπως υποστηρίζει, αλλοιώσει την εικόνα των Εξαρχείων.

Η ίδια επισημαίνει ότι η οικογένειά της επέλεξε συνειδητά να μην αλλάξει τον χαρακτήρα του καφενείου, διατηρώντας τον παραδοσιακό κατάλογο και τις τιμές του, αντί να στραφεί σε προϊόντα περισσότερο προσανατολισμένα στις τουριστικές συνήθειες.

Μάλιστα, αναφέρει ότι τουριστικά πρακτορεία άρχισαν να οργανώνουν περιηγήσεις στα ιστορικά στέκια της αριστερής και αντιεξουσιαστικής σκηνής των Εξαρχείων, με ομάδες επισκεπτών να περνούν ακόμη και έξω από τη «Μουριά».

Ο Guardian φιλοξενεί επίσης μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν συνδέσει μεγάλο μέρος της ζωής τους με το καφενείο.

Ο συνταξιούχος δικηγόρος Νώντας Παπαγιάννης, τακτικός θαμώνας επί 20 χρόνια, παρομοιάζει την απώλεια του αγαπημένου του στεκιού με τον θάνατο ενός φίλου.

Ο 83χρονος ηθοποιός Στέλιος Γούτης, γνωστός μεταξύ άλλων από τον ρόλο του παπα-Τριαντάφυλλου στην τηλεοπτική σειρά «Το καφέ της Χαράς», εξηγεί ότι τέτοιοι χώροι λειτουργούσαν ως καταφύγιο από τις πιέσεις της καθημερινότητας.

Στην περιγραφή του, ένα τσίπουρο μετά τη δουλειά, μια αυθόρμητη συνάντηση με φίλους και μια συζήτηση στα μαρμάρινα τραπεζάκια του καφενείου αποτελούσαν μια μορφή καθημερινής ψυχοθεραπείας.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που μίλησαν στη βρετανική εφημερίδα ήταν και η Μαρία Τσάμπρα, πρώην εργαζόμενη στην «Ελευθεροτυπία», η οποία συνδέει το κλείσιμο της «Μουριάς» με την απώλεια της συλλογικής μνήμης της γειτονιάς.

Κατά την άποψή της, ο μετασχηματισμός των Εξαρχείων με επίκεντρο το οικονομικό κέρδος δεν αλλάζει μόνο τη φυσιογνωμία των καταστημάτων, αλλά απειλεί να εξαφανίσει και σημαντικά στοιχεία της ιστορίας τους.

Οι 7.500 υπογραφές που δεν απέτρεψαν το λουκέτο

Η προσπάθεια διάσωσης της «Μουριάς» είχε ξεκινήσει όταν έγινε γνωστό ότι οι ιδιοκτήτες του ακινήτου δεν επρόκειτο να ανανεώσουν τη μίσθωση.

Περισσότεροι από 7.500 πολίτες υπέγραψαν διαδικτυακό αίτημα, ζητώντας από το υπουργείο Πολιτισμού την προστασία του ιστορικού καφενείου. Την προσπάθεια στήριξαν κάτοικοι, θαμώνες και επαγγελματικοί φορείς, χωρίς ωστόσο να υπάρξει παρέμβαση που να αποτρέπει οριστικά το κλείσιμό του.

Η οικογένεια Βανά αναγκάστηκε τελικά να αποχωρήσει από το ακίνητο, βάζοντας τέλος σε μια παρουσία που ξεκίνησε το 1915 και εξελίχθηκε σε αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των Εξαρχείων.

Το βράδυ του Σαββάτου, οι άνθρωποι που πέρασαν από τη «Μουριά» όλα αυτά τα χρόνια επέστρεψαν για έναν τελευταίο αποχαιρετισμό. Με μουσική, τραγούδια και συζητήσεις, γέμισαν ξανά το ιστορικό καφενείο, προτού οι πόρτες του κλείσουν οριστικά.

Για τον Guardian, το τέλος της «Μουριάς» δεν αφορά μόνο την απώλεια ενός καταστήματος με ιστορία 111 ετών, αλλά και τη σταδιακή εξαφάνιση χώρων που διαμόρφωσαν την κοινωνική και πολιτιστική ταυτότητα μιας από τις πιο ιδιαίτερες γειτονιές της Αθήνας.

https://www.mononews.gr/society/exarcheia-apochairetistirio-glenti-gia-to-istoriko-kafeneio-mouria-to-afieroma-tis-guardian

https://www.in.gr/2026/11/01/life/culture-live/to-teleytaio-oxyro-o-guardian-kai-plithos-kosmou-apoxairetisan-ti-mouria-antikoultoura-vs-ekseygenismou/

https://www.koutipandoras.gr/article/guardian-gia-ti-mouria-to-teleftaio-ochyro-epese-exaitias-tou-exevgenismou-sta-exarcheia/

https://www.naftemporiki.gr/society/2182720/moyria-o-guardian-gia-to-teleytaio-froyrio-ton-exarcheion-poy-vazei-loyketo/

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΡΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

 

Πολύνεκρο δυστύχημα σημειώθηκε στην Ισπανία, καθώς περισσότεροι από 68 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους κοντά στον σταθμό Urda στο Τολέδο, μετά από σύγκρουση δύο τρένων. Μάλιστα ο αριθμός των νεκρών αναμένεται να αυξηθεί, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές.

Με  την  σύγκρουση δεν υπήρξε  ανάφλεξη  ή  πυρόσφαιρα. 

https://www.cnn.gr/kosmos/story/559105/tragodia-stin-ispania-sygkroystikan-trena-ypsilis-taxytitas-toulaxiston-10-nekroi  

ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΤΗΣ ΔΕΗ

 Κατά  τα  άλλα πληρώνουμε  αυξημένους  λογαριασμούς  ρεύματος  στην  ΔΕΗ. 

🎤 Μουσικές Συναυλίες

Αντώνης Ρέμος: Η ΔΕΗ ήταν ο κεντρικός παρουσιαστής («Η ΔΕΗ παρουσιάζει...») της μεγάλης επετειακής συναυλίας του Αντώνη Ρέμου για τα 30 χρόνια της καριέρας του. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε με ελεύθερη είσοδο στις 12 Σεπτεμβρίου 2026 στην Παραλία Θεσσαλονίκης, συγκεντρώνοντας πάνω από 200.000 άτομα.

---

Άννα Βίσση: Η ΔΕΗ στηρίζει σταθερά τις μεγάλες εμφανίσεις της Άννας Βίσση. Αυτή την περίοδο είναι ο μεγάλος χορηγός για την πολυαναμενόμενη συναυλία της στο ΟΑΚΑ στις 26 Σεπτεμβρίου 2026. [1, 2, 3, 4, 5, 6]

🎬 Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Νύχτες Πρεμιέρας (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας): Η ΔΕΗ ανακοίνωσε επίσημα ότι αναλαμβάνει τον ρόλο του Χρυσού Χορηγού για την περίοδο 2026-2027, ξεκινώντας από το 32ο φεστιβάλ που διεξάγεται από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 11 Οκτωβρίου 2026. [1, 2]
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Η εταιρεία αποτελεί επίσης διαχρονικό στρατηγικό συνεργάτη και χορηγό του θεσμού, στηρίζοντας τόσο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου όσο και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. [1, 2]