Όταν το
1991 όλοι οι
δημόσιοι υπάλληλοι πήραν
αύξηση στις υπερωρίες
τους εξαιρέθηκαν οι γιατροί
του ΕΣΥ με
απόφαση των Σούρλα
( υπουργός υγείας
) και Παλαιοκρασά
(υπουργός οικονομικών ).
Η ΕΙΝΑΠ,
το σωματείο των
νοσοκομειακών γιατρών Αθηνών
Πειραιώς, προσέφυγε στο
ΣτΕ, το οποίο
με ταχύτατες διαδικασίες
μετά από 10
χρόνια μας δικαίωσε.
Παράλληλα η ΕΙΝΑΠ
προσέφυγε και στα
Ευρωπαϊκά δικαστήρια τα
οποία επίσης μας δικαίωσαν
αλλά έκριναν ότι το Ελληνικό
δημόσιο έπρεπε να
καταβάλει τα οφειλόμενα
αναδρομικά μόνο σε
όσους υπέγραφαν την
προσφυγή. Δηλαδή στον
Νίκο Μανιό, ο
οποίος υπέγραφε την
προσφυγή σαν ο
τότε πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ.
Και ενώ
ο Μανιός τότε
πήρε 10 εκατομμύρια
δραχμές, τα υπόλοιπα
μέλη της ΕΙΝΑΠ
πήραμε το μεσαίο
το μακρύτερο. Κάποιοι
συνάδελφοι που είχαν
προσφύγει εμπρόθεσμα στα
διοικητικά δικαστήρια και
δικαιώθηκαν και αυτοί
μετά την 10ετία κάτι πήραν,
ενώ οι υπόλοιποι
το προαναφερθέν μεσαίο
μακρύτερο ποσόν.
Τουλάχιστον ο
Νίκος Μανιός θα
έπρεπε για λόγους
ηθικής τάξης να
παραχωρήσει το χρηματικό
ποσό που πήρε
έξ ονόματος της ΕΙΝΑΠ,
στην ΕΙΝΑΠ και
όχι να το
ιδιοποιηθεί.
Αριστερός δεν
πρέπει να λέγεσαι
αλλά να φαίνεσαι
και να το
αποδεικνύεις.
