Τα κρούσματα και οι θάνατοι στα περισσότερα Ευρωπαϊκά κράτη στις 30 / 03 / 2021.
Ολλανδία: Κρούσματα 5.828 Θάνατοι 34
Μ. Βρετανία: " 4.040 " 55
Γερμανία: " 23.681 " 250
Ιταλία: " 16.055 " 529
Ισπανία: Κρούσματα 3.573 Θάνατοι 61
Γαλλία: " 30.702 " 381
Βέλγιο: " 3.906 " 45
Σουηδία: " 16.427 " 28
Ελβετία: " 1.483 " 10
ΕΛΛΑΔΑ: " 4.340 " 72
Έπεσε σήμερα και επίσημα η αυλαία για τον 23χρονο που έχασε την ζωή του έξω από την Βουλή των Ελλήνων. Μετά από επιθυμία των δικών του έγινε δωρητής οργάνων. Η "σεμνή τελετή" έλαβε χώρα τις πρώτες πρωινές ώρες όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις.
"Ο 23χρονος Ιάσονας, ο νέος που σκοτώθηκε στο τροχαίο που έγινε έξω από τη Βουλή, δίνει ζωή με τον θάνατό του. Η καρδιά του, το ήπαρ, οι πνεύμονες, οι νεφροί, οι κερατοειδείς, ακόμα και το δέρμα του θα δοθούν σε πάνω από έξι ασθενείς".
Δυστυχώς η είδηση γράφτηκε με μικρά γράμματα στον ξεπουλημένο Ελληνικό τύπο και αναφέρθηκε με σιγανή και ένοχη φωνή από ελάχιστα ιδιωτικά κανάλια.
Άλλες εποχές η δωρεάν οργάνων γινόταν πρώτη είδηση. Τώρα σιωπή. Ένοχη σιωπή.
Το γεγονός αυτό μου ξύπνησε μνήμες. Δυσάρεστες μνήμες. Δεν είναι και η καλύτερη εμπειρία να συμμετέχεις στις 02:00 το πρωί ( πάντα λίγο μετά τα μεσάνυχτα γίνονται αυτές οι πράξεις ) στην ομάδα που κάνει την λήψη των οργάνων από έναν εγκεφαλικά νεκρό νέο άνθρωπο. Δεν είναι και το καλύτερο γεγονός στην 38χρονη διαδρομή σου να είσαι εσύ που θα σταματήσεις να υποστηρίζεις μηχανικά τον νεαρό και θα δώσεις το βιολογικό τέλος στην ζωή του.
Κάποιοι είναι συντετριμμένοι, κάποιοι κοιμήθηκαν χθες το βράδυ και ξύπνησαν ευδιάθετοι σήμερα το πρωί, κάποιοι αγκάλιασαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους, και κάποιοι δεν πρόλαβαν να ζήσουν τίποτα απ' όλα αυτά, αλλά θα ζουν αιώνια στην ψυχή μας και στην μνήμη μας.
Αντίο φίλε μου.
Αποφασίζομεν και διατάσσομεν.
Με πρόσχημα την μη κάλυψη των ατόμων με
ηλικία άνω των 65 ετών από το εμβόλιο της AstraZeneca, το εμβολιαστικό
πρόγραμμα και στην Ελλάδα παρέκαμψε τις ηλικιακές ομάδες 65 - 75, τα άτομα
υψηλού κινδύνου, και τα αυξημένου κινδύνου, και προχώρησε στον εμβολιασμό
ατόμων 60 - 64 ετών ανεξάρτητα αν έχουν συνοσηρότητες ή όχι.
Τώρα έρχονται σιγά - σιγά και μας
προετοιμάζουν στην ιδέα ότι το συγκεκριμένο εμβόλιο είναι κατάλληλο και για
μεγαλύτερες ηλικίες.
Έτσι όμως που προχωράει το εμβολιαστικό
πρόγραμμα τα άτομα ηλικίας 65 - 69 θα εμβολιαστούν προς το τέλος Μαΐου. Αν τα
άτομα αυτά εμβολιαστούν με το εμβόλιο της AstraZeneca τότε την δεύτερη δόση θα
την κάνουν μετά από 3 μήνες δηλαδή προς τα τέλη Αυγούστου. Συνεπώς θα
θεωρούνται πλήρως εμβολιασμένα κοντά στα μέσα Σεπτεμβρίου.
Συμπέρασμα: άτομα ηλικίας 65 - 75 ετών
πολλά εκ των οποίων χαρακτηρίζονται λόγω και άλλων νοσημάτων αυξημένου κινδύνου
θα παραμένουν για ακόμα 6 - 7 μήνες ευάλωτα στον Κορωναϊό.
Πρόταση: Τα άτομα αυτά να εμβολιαστούν
με κάποιο από τα άλλα εμβόλια, και το AstraZeneca να συνεχίζει να χορηγείται σε
νεαρότερες ηλικίες.
Ανατολικό αεροδρόμιο Ελληνικού Ιούλιος 1974. Μία ή δύο ημέρες μετά την πτώση της δικτατορίας. Δυό φίλοι αποφασίσαμε να πάμε στο αεροδρόμιο για να υποδεχθούμε τους πρώτους αυτοεξόριστους που θα επέστρεφαν. Μεταξύ αυτών και τον Μίκη Θεοδωράκη. Εκτός από τον Αντώνη Καλογιάννη ήταν εκεί και ο Γιώργος Λιάνης, η Τζένη Καρέζη, ο Στέφανος Λιναίος, η Έλλη Φωτίου, πολλοί άλλοι καλλιτέχνες αλλά και πολύς κόσμος. Πέρασαν κιόλας 47 χρόνια.
Αύγουστος 1973. Περιμέναμε να πάμε εκδρομή στο Λονδίνο με το Γ' έτος των τοπογράφων του Πολυτεχνείου της Αθήνας. Το πώς βρέθηκα εγώ με το Πολυτεχνείο είναι άλλη υπόθεση. Περιμέναμε αλλά μας έσκασε το δημοψήφισμα του Παπαδόπουλου με το ερώτημα : Βασιλιά ή τον Παπαδόπουλο πρόεδρο για τα επόμενα 7 χρόνια.
Τελικά η εκδρομή έγινε μετά τις 15 Αυγούστου αφού βγήκε πρόεδρος ο Παπαδόπουλος.
Ανάμεσα στα λάφυρα που φέραμε από το Λονδίνο ήταν και ο πάρα πάνω δίσκος του Θεωδοράκη που τον είχαμε κρύψει στον πάτο της βαλίτσας για να μη γίνει αντιληπτός στο τελωνείο. Αυτός ήταν ο δεύτερος φόβος μας. Ο πρώτος φόβος ήταν η αγορά του δίσκου. Με χίλιες προφυλάξεις μπήκαμε σε ένα μεγάλο δισκάδικο στην Oxford Street αν θυμάμαι καλά το His master's voice. Ακόμα και στο Λονδίνο υπήρχαν χαφιέδες εκείνη την εποχή. Ευτυχώς οι χαφιέδες έκαναν μπάμ από μακρυά. Έτσι ο ένας τον απασχολούσε και ο άλλος αγόραζε. Ο δίσκος ήταν ΤΑ ΛΑΙΚΑ με τον Αντώνη Καλογιάννη και την Μαρία Δημητριάδη.
Αντίο Αντώνη, θα σε θυμόμαστε πάντα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία.
Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Θυμάμαι την μαύρη επταετία της Χούντας που ένα από τα χαρακτηριστικά της ήταν να σου χτυπάνε την πόρτα ξημερώματα και να μη είναι ο γαλατάς, το δεύτερο ήταν να βρεις στο γραμματοκυβώτιο σου σημείωμα που να γράφει: "να προσέλθετε εις την ασφάλειαν δια υπόθεσίν σας". Το χειρότερο απ' όλα βέβαια ήταν να σε μπουζουριάσουνε ξαφνικά και να εξαφανιστείς από προσώπου γής και να βρεθείς στην "Μπουμπουλίνας" 'η στο ΕΑΤ - ΕΣΑ.
Σ' αυτό το τελευταίο βήμα, ευτυχώς και προσωρινά νομίζω, δεν έχουμε φτάσει ακόμα.
Θα σταθώ λιγάκι στην δεύτερη περίπτωση: "να προσέλθετε εις την ασφάλειαν δια υπόθεσίν σας".
Εκείνα τα μαύρα χρόνια που είμαστε πιτσιρικάδες η αντίσταση που κάναμε στην χούντα εξαντλούταν στην αναγραφή κάποιων συνθημάτων σε τοίχους, στο ρίξιμο κάποιων προκηρύξεων και σε κάποιες αυθόρμητες διαδηλώσεις πριν από την "Νομική" και το "Πολυτεχνείο". Μετά από αυτές τις "αντιστασιακές" ενέργειες μας ανησυχούσαμε για τα αποτελέσματα των φιλότιμων προσπαθειών των "καρφιών" που ήθελαν να εξυγιάνουν το κοινωνικό σύνολο. Αυτό που επακολουθούσε ήταν το "φιλικό" κάλεσμα στην ασφάλεια.
Τότε θυμάμαι έκανα ένα χοντροκομμένο "αστείο". Έγραψα στην γραφομηχανή που είχαμε στο σπίτι μας στην Αθήνα ένα λιτό σημείωμα που κατέληγε στην φράση : "παρακαλώ όπως προσέλθετε εις την ασφάλειαν δια υπόθεσίν σας". Το σημείωμα το έβαλα στο γραμματοκυβώτιο μας στην Θεσσαλονίκη , γιατί σπουδάζαμε εκεί τότε, με παραλήπτη το ονοματεπώνυμο του συγκατοίκου μου.
Δεν μπορώ να σας περιγράψω το τι έγινε μόλις ο παραλήπτης του σημειώματος έγινε γνώστης του περιεχομένου του.
Με περίμενε αγχωμένος ( θα είχε καπνίσει και ένα πακέτο τσιγάρα ΚΑΡΕΛΙΑ ) ανήσυχος, ιδρωμένος, όρθιος στο μπαλκόνι του κοινού μας διαμερίσματος.
"έλα επάνω γρήγορα " μου φώναξε και το επανέλαβε καμιά δεκαριά φορές.
Η υποκρισία μου δεν μπόρεσε να διαρκέσει περισσότερο από 10 λεπτά μετά από τον βομβαρδισμό ερωτήσεων εκ μέρους του στο τι κάνουμε τώρα; Να ξεκρεμάσουμε τις αφίσες του ΤΣΕ από τον τοίχο, να πάμε το βιβλίο του Γιάννη Βούλτεψη "Γρηγόρης Λαμπράκης" σε ασφαλές μέρος, να κρύψουμε το μαγνητόφωνο και τις κασέτες με τα τραγούδια του Θεοδωράκη και τα αντάρτικα, να μεταφέρουμε το παράνομο υλικό σε άλλα σπίτια ...τι;
Δεν άντεξα, έσκασα στα γέλια. Μόνο που δεν με σκότωσε, όταν του αποκάλυψα ότι το σημείωμα το είχα γράψει εγώ στην οικογενειακή γραφομηχανή στην Αθήνα ( μια abc 2000).
Τώρα μετά από 50 χρόνια κάποιοι συνάδελφοι σήμερα έχουν την ίδια εμπειρία με εμάς μόνο που δεν είναι αστείο, είναι κλαυσίγελος.
Η Είδηση έλεγε:
Σχεδόν ταυτόχρονα
με τις «κλήσεις προς απολογία» προς την πρόεδρο της ΟΕΝΓΕ Αφροδίτη Ρέτζιου,
επιδόθηκε παρόμοια κλήση και στην πρόεδρο της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών
Θεσσαλονίκης (ΕΝΙΘ), Δάφνη Κατσίμπα.
Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις.
